Bente van der Meijden (AIG) is in 2020 begonnen aan haar uitzending door Tweega Medica naar Mangochi District Hospital in Malawi. Jaren werkte ze samen met haar man Lennart Blom (arts) in het ziekenhuis; samen pakten ze allerlei projecten aan en waren van grote betekenis voor het reilen en zeilen van het ziekenhuis. Tot ons grote verdriet overleed Lennart heel plotseling in 2023. Bente heeft toen de kracht gevonden om met haar zoontjes Thabo en Faes terug te keren naar Mangochi en de uitzending voort te zetten. Bente heeft onder andere veel bijgedragen aan het op- en inrichten van de opleiding Familiy Medicine en de organisatie van allerhande onderzoeken en projecten voor kinderen met een cerebrale parese (CP).
Na vele jaren hard werken met fantastische resultaten begint Bentes uitzending ten einde te lopen. Tweega Medica is zeer trots op alles wat zij en Lennart hebben kunnen opzetten in Mangochi en zijn Stichting Dioraphte, onze funding partner voor onze uitzendingen naar Mangochi District Hospital, zeer dankbaar.
Dit is mijn laatste nieuwsbrief vanuit Mangochi. Na ruim zes jaar gaan wij een nieuw avontuur tegemoet. Het voelt als een goed moment om terug te kijken; niet op één project of periode, maar op een heel leven dat hier is opgebouwd.
Ik kwam hier aan met mijn man Lennart: we waren twee mensen die niet goed wisten wat hen te wachten stond, maar vol van energie en zin om het samen uit te zoeken. Mangochi werd al snel meer dan een werkplek. We werden hier voor het eerst ouders: eerst van Thabo, en later van Faes. Wat begon als een avontuur werd ons thuis.
In die jaren hebben we vriendschappen voor het leven gesloten: met andere AIG’s, met andere Tweega-koppels -Arne en Dorothee, Arie en Lisanne, Gea en Wendy- en zoveel anderen. Zij deelden niet alleen de mooie momenten met ons, maar waren er ook toen het leven ineens heel anders liep na het overlijden van Lennart. Hun steun heeft in die tijd het verschil gemaakt, en dat vergeet ik niet. Toen was de terugkeer naar Malawi voor mij de enige logische keuze: verder gaan waar wij zo veel plannen hadden en waar we zo gelukkig waren. En dat is de juiste keuze geweest.
Mangochi is een thuis geworden, een plek waar we ons enorm hebben ontwikkeld en waar ik onze mooiste momenten samen heb gehad. En nog steeds geniet ik hier elke dag opnieuw met de jongens: van de vrijheid die het leven hier hun geeft, van dagen buiten spelen met hun vriendjes, en van onze lieve nanny.
Het werk hier is enorm uitdagend geweest, en juist daardoor heb ik me op een manier kunnen ontwikkelen die ergens anders misschien niet mogelijk was geweest. Door zo lang op één plek te blijven kom je voorbij je eigen eerste verbazing. Je bouwt sterke banden op, en met die banden kun je je echt concentreren. Je kan samen bouwen aan projecten waar mensen behoefte aan hebben in plaats van steeds opnieuw te beginnen.
Family Medicine is mijn basisrol. Ik ben opleider voor tientallen nieuwe arts-assistenten en begeleid hen. Hen zien groeien is heel bijzonder en ik geloof dat zij veel verandering gaan brengen op hun toekomstige werkplekken. Family Medicine is de toekomst van dit zorgsysteem: in een land waar nauwelijks artsen of specialisten werken in de districten, is het Family Medicine dat daar grote veranderingen teweeg kan brengen. Door specialisten in de districten te hebben kan meer complexe zorg in het district blijven, waardoor mensen niet naar de academische ziekenhuizen hoeven en de academische ziekenhuizen zich op de hoog complexe zorg kunnen richten.
In het ziekenhuis was ik met name werkzaam op de kinderafdeling en de ondervoedingsafdeling. Hier heb ik dan ook de meeste tijd doorgebracht en de meeste connecties opgebouwd. Een van de dingen waar ik het trotst op ben is de versterking van de kinderafdeling: nieuwe apparatuur voor de high care en ETAT-trainingen. Hierdoor zijn we beter ingespeeld op complexe zorg en kunnen we door de monitorsystemen van Goal 3 eerder signaleren wanneer een kind achteruit gaat. Op de ondervoedingsafdeling hebben we nieuwe tools ontwikkeld die meer naar de patiënt zelf kijken, naar de onderliggende reden van ondervoeding, en daarop inspelen. Het heeft ontzettend veel positiviteit gebracht en het was bijzonder om op de lange termijn echt van invloed te kunnen zijn.
In 2022 heb ik samen met collega’s van verschillende disciplines in het ziekenhuis Patsogolo CP opgericht -dat betekent Stap voor stap (vooruit), en CP staat voor Cerebrale Parese. Wat begon als een kleine multidisciplinaire kliniek voor kinderen met cerebrale parese, is uitgegroeid tot vier klinieken waar inmiddels meer dan vierhonderd kinderen zorg krijgen. Er is een groot programma voor awareness en advocacy bij gekomen. En een onderzoekslijn waarop ik hoop binnenkort te promoveren!
Wat me daarbij het meest raakt, is wat het betekent voor de kinderen en hun moeders. Kinderen die eerder nauwelijks buiten de deur kwamen groeien en ontwikkelen zich nu. Moeders die zich vaak voelden alsof ze er alleen voor stonden vinden bij elkaar en bij ons een netwerk en erkenning. Afgelopen week hadden we nog een toneelstuk, ontwikkeld en opgevoerd door moeders van kinderen met CP. Dit toneelstuk werd bijgewoond door zo’n driehonderd mensen; een mooi bewijs van hoe Patsogola inmiddels leeft in de gemeenschap.
Als reactie op het stopzetten van veel USAID-projecten hebben we ook Timasukilane opgericht om gezondheidsvoorlichting via radio en podcasts te kunnen blijven bieden. Wat begon als een manier om een gat op te vullen, is inmiddels uitgegroeid tot een project met een eigen schoolprogramma en gezondheidsvoorlichting in de wachtruimtes van het ziekenhuis.
Een van de onderdelen hierbinnen is het schoolprogramma. In Mangochi is meer dan de helft van de bevolking jonger dan twintig jaar, maar jongeren hebben nauwelijks een plek om openlijk te praten over mentale gezondheid, relaties of hun toekomst. Met het schoolprogramma creëren we die plek: in kleine groepen op scholen gaan adolescenten met elkaar in gesprek -onder begeleiding van een counsellor- over wat hen bezighoudt. Hun verhalen zetten ze om in toneelstukken en korte video’s, waarmee het gesprek zich verspreidt op school en door de hele gemeenschap heen. Daarnaast bieden we gezondheidsvoorlichting aan in de wachtruimtes van het ziekenhuis, zodat de boodschap daar ook landt waar mensen toch al moeten wachten. De eerste toneelstukken zijn inmiddels een feit, en vele zullen hopelijk volgen.
Het meeste recente toneelstuk
Voor nu gaan we samen een nieuw hoofdstuk in: we gaan reizen. Tijd voor reflectie, samenzijn en kijken wat de toekomst gaat brengen. Mangochi blijft daar in ieder geval een rol in spelen, want na de reis komen we sowieso weer terug voor een aantal maanden, om projecten en onderzoek verder te ondersteunen.
Zes jaar, twee zoons, ontelbare vriendschappen en een paar organisaties waar ik met trots op terugkijk. Mangochi heeft ons meer gegeven dan ik ooit had kunnen bedenken toen we hier aankwamen. Het voelt goed om dat met jullie te delen voordat ik afsluit. Tot slot wil ik ook Sofieke, Arjen en onze nieuwe collega Caroline heel veel plezier en succes wensen met alles wat komen gaat. Ik weet dat ik het achterlaat in goede handen.
Met dank voor alle steun, door de jaren heen,
Bente van der Meijden
