Intussen is het bijna zes jaar geleden dat Grace Bambe (AIG) en Ogendo Simon (arts) arriveerden bij Kabanga Referral Hospital om aan hun uitzending te beginnen. In deze afgelegen regio van Tanzania werken zij samen met Suzanne en Willem.
We zijn de AFAS Foundation zeer dankbaar voor hun support en hun duurzame ondersteuning van het grote ziekenhuis -verbeterproject, een meerjarenplan om het ziekenhuis naar een hoger level te tillen.
Nog vier maanden te gaan en dan zijn we zes jaar werkzaam in Kabanga. Als ik terugdenk aan alles wat we meegemaakt hebben in de afgelopen jaren, merk ik dat ik toch een beetje emotioneel word. We hebben zoveel gezien, gedaan en gedeeld met onze collega’s en vrienden hier, dat we inmiddels familie zijn geworden. Mensen vragen mij soms of ik me nog wel op mijn plek voel hier. Het antwoord is een volmondig ‘ja’ ! Dit is voornamelijk omdat het werk ook evolueert met de tijd. Aan het begin was ik alleen een klinische dokter, dat doe ik nog steeds met veel liefde, maar inmiddels ben ik uitgegroeid tot coördinator, projectleider, projectmanager, onofficiële sociale werker en bruggenbouwer tussen het ziekenhuis en verschillende partners uit het Westen.
Terugkijkend op alles wat neergezet is in de afgelopen jaren, heeft een recent en voortdurend project mijn hart gegrepen: het scholingsproject dat ik binnen het ziekenhuis leid in samenwerking met de Kabanga Hospital Foundation. Dit project draait om het faciliteren van avondlessen en kleine beurzen voor ziekenhuispersoneel dat nog geen middelbaar diploma heeft. Het gaat in totaal om een groep van zo’n veertig medewerkers die nu als verzorgenden in het ziekenhuis werkzaam zijn, maar geen kwalificaties hebben. De meesten van hen zijn in de jaren ‘90 aangenomen door de missionarissen die destijds het ziekenhuis runden. Zij hebben een stoomcursus van drie maanden gehad en konden daarna aan het werk als ‘assistent verpleegkundige/verzorgende’. De meesten van hen hebben in de afgelopen twintig tot dertig jaar ontzettend veel geleerd op de werkvloer en zijn haast onmisbaar geworden voor het ziekenhuis. Zo zijn er bijvoorbeeld drie verzorgenden werkzaam op de operatiekamer die soms technisch meer kunnen en weten dan gekwalificeerde chirurgen. Anderen zijn zeer capabel op de verloskamers, op de Eerste Hulp, op de oogafdeling etc.
Om deze mensen te behouden zijn we in 2024 gestart met het scholingsproject, met als doel om eerst een middelbare school diploma te halen door middel van avondlessen en daarna door te studeren voor een medisch gerelateerd beroep met behulp van beurzen. Het is moeizaam geweest voor de studenten -die inmiddels dertig of veertig jaar oud zijn en gezinnen en andere verantwoordelijkheden hebben- om weer in de boeken te duiken, maar we hebben mooie successen behaald. In het eerste jaar zijn er twee mensen geslaagd voor de middelbare school en zij konden gelijk door met de studie voor apotheker en laborant. In 2025 zijn er opnieuw drie studenten geslaagd en zijn weer tien studenten bezig met de avondlessen.
Dit project geeft mij hoop en nieuwe energie, omdat ik zie hoe hard de medewerkers werken en hoeveel toewijding zij hebben voor een betere toekomst. Zij reflecteren in die zin het ziekenhuis dat openstaat voor verandering en verbetering, elke dag opnieuw. Dat maakt het werken hier bruisend en uitdagend, met een waardevolle kern, zelfs na bijna zes jaar!
Foto met een van de verzorgenden die meedoet met het scholingsproject
